Tabiatın şiiri hiç bitmez.  

GÜN BUGÜNDÜR
 
      Uykudan sıyrılıp günaydın deriz yeni bir güne. Hayatın içinden bir dilimi daha yaşamaya hazırızdır. Bazılarımız sabaha erişememiş, ebedi yolculuğa çıkmıştır günün geceki bölümünde. Biz kalanlar, yaşayacağımız günün kıymetini bilir miyiz acaba? Onun bir dakikasının geri dönmeyeceğinin farkında mıyız?
      Tüketmeye yönelik bir toplum olarak günlerin elimizden kayıp gitmesi bizi rahatsız etmiyor. “Nasıl olsa yarın var, öbür gün var” diye düşünüyoruz. Hâlbuki “bugünün işini, yarına bırakma” sözünü boşuna söylememiş atalarımız.        
      Bir koşuşturma, bir hengâme derken hızla geçip gider saatler akşam karanlığına dek. Gece bizi kollarına alıp sarmalamaya çalışırken koca bir günü devirmiş oluruz. Kısır döngü gibi gözükür insana bazen yaşanan günler. Ne zaman sağlığımız bozulsa veya başımıza üzücü bir şey gelse o zaman anlarız kıymetini, biteviyeliğin hiç de kötü olmadığını. Zor geçen günler olur yaşantımızda. “Hayatımın en kötü günüydü” diye tanımlayabiliriz bazısını. Sonra unuturuz şartlar düzelince. Yaşamaya başlarız, çocuksu aldırmazlığımızla. Oğullarım küçükken özlemle bekledikleri bayramın ne zaman geleceğini sorduklarında, gün kavramını bilemedikleri için  “yatacağız-kalkacağız, yatacağız- kalkacağız, bayram gelecek” diye izah ederdim.
      İçinde bulunduğumuz gün sadece çalıştığımız, yemek yediğimiz, televizyon seyredip, uyuduğumuz, oturup, kalktığımız saatlerin art arda devinmesinden oluşursa ne önemi var? Her yeni gün, yeni anlam yüklenerek girmeli hayatımıza. Hiçbir şey yapamasak da verdiğimiz selam, candan tebessümümüz bize bir artı sağlayabilmeli o gün için. 
      Birine bir kelime öğretsek kısa günün kârı ne büyük olur. Bir yetimin başını okşasak o çocuğun hayatının en anlamlı günü olmayacağını nerden bilebiliriz. Belki de gezebildiği için çok önemlidir o gün, karşıdan karşıya geçirdiğimiz yaşlı teyzeye. Yastığa başımızı koyduğumuzda “Çok şükür, bu günü Peygamberimin dediği gibi yaşadım; dünümle eşit değildi bugünüm” diyebilmek ne büyük bir iç huzurudur.
      Ben hiçbir şey yapamasam da evdeki çiçeğin yaprağını severim, güneşi takip edip döndürürüm onu aydınlığa. Çünkü ne benim için, ne onun için yaşadığımız gün bir daha geri gelmeyecekti
 

 


Ekleyen Sevgi ÜNAL
Tarih 4.7.2016 23:49:01
Yazdır Yazdır
Okunma 595
Eklenen Yorumlar 
  • Diğer Başlıklar
  • AŞKIN RENGİ ‘’KIRMIZI’’
  • ALDIRMAZLIĞIMIZ
  • Bir şarkı dinlerken...
  • Bir serum şişesine bağlı hayat
  • SANAL YALNIZLIK
  • Kalp içeri ye, Akıl dışarı ya kürek çeker…
  • SİNEMA’nın ALTIN ÇAĞI
  • Yalnızlığı sevdiğim anlar…
  • Sinema’nın babaları
  • CUMHURİYET MEŞALESİ
  • Son : 10 Gösteriliyor | Devamı ->

     

           

    Bu websitesi 1360x768 pixel'de en iyi görüntüyü vermektedir. http://www.birdemetnergis.com/ ® 2013. Tüm Hakkı Saklıdır.      Site İçeriği İzin Almadan Kullanılamaz.   Tasarım: Linear Yazılım